Tradizioz, "Zortziko" deitu izan zaio dantza honi, eta duela gutxi, euskara batuaren gramatika-arauei jarraituz, Zortzinango izena hartu du. Arrazoia hauxe da: Zortzi-ko zortziko herri bati dagokio, -ko atzizkia (tokikoa) erabiltzeagatik aipatua; Zortzinango, berriz, zortzitik zortzira bitarteko dantza bera izango litzateke, hau da, zortzitik zortzira dantzatua. Ezpatekin armatutako zortzi gizonek osatutako dantza da, baina ezpatariek ez dute funtzio berezirik betetzen bi lerrotan antolatutako emanaldian. Musikaren erritmoan posizioak aldatuz joango dira, lehenengo aurreko laurak eta atzekoak elkarren artean, ondoren taldekideak eta, geroago, lehenak hirugarrenekin eta bigarrenak laurdenekin. Taldea hasierakoaren alderantzizko posizioan geratuko da, eta, beraz, pausoak eta irudiak errepikatzean, taldea berreraikiko da. Dantza hau Durangaldeko Dantzari Dantza izeneko zikloaren bigarren lekuan dago ikusgai Bizkaian, eta, pausoetan zein irudietan, ziklo bereko beste dantza batzuk egiteko oinarria da, hala nola, Banango, Binango eta Launango. Gaur egun Abadiño, Berriz, Garai, Iurreta, Izurtza eta Mañarian ikus dezakegu. (Iturria: WWW Dantzak, https://www.dantzak.eus/bizkaia/es/danzas/zortzinango.html, 2025-02-24).

Moldatzaileak: Natalia Bellido Salcedo (pianoa eta teklatuak), Andoni Etxebeste Arriandiaga (bateria eta perkusioa), Koldo Soret Berregui (baxua, gitarra eta teknikaria), Amaia Gargallo Oyarbide (abeslaria), Santiago Banda Placeres (pianoa eta teklatuak), Imanol Gómez Alcón (baxua, perkusioa eta teknikaria), David Gil Cañón (teknikaria), Ines Irazu Arroyo (kopiatzailea), Eugenio Rubio Ubeda (kopista), Asier López Iraola (kopiatzailea), Iñaki Barrenetxea Garbizu (kopiatzailea) eta Joseba Roldan Aguado (diseinu grafikoa).